Blue monday – één

Anna van der Kruis, 5 september 2016

De hele maand september, elke maandag, blue monday op echtanna.nl. Vier keer een voorpublicatie van een fonkelnieuw fragment uit blues in boxes. Vandaag deel één: twee momenten uit het leven van Hendrik.

HENDRIK (35):

Ik val in slaap op mijn eigen feestje.
Op een stoel in het midden van de kamer.
Het is nieuwjaarsnacht, het is na twaalven en om mij heen heeft iedereen gesprekken.
Mijn meisje, zij ruimt op.
De spullen van de kinderen.
Een paar lege borden, die op de grond staan.
Ze is moe, ze gaat naar bed.
Iemand tikt me aan.
Ik schrik wakker.
Ze staan allemaal naar me te kijken, met hun jassen aan.
“Jullie gaan toch niet weg.” zeg ik.

De dag daarna, schrijf ik hen.
Ik schrijf hoe leuk ik het gevonden heb.
Ik vraag of ze volgend jaar weer komen.

Ik weet dat ze dat niet zullen doen, ze schuiven een heldere reactie precies zolang voor zich uit tot ze denken dat ik helemaal geen reactie meer verwacht. Dan schrijven ze iets terug, iets vriendelijks, waarin ze daadwerkelijk antwoord geven op omzichtige wijze vermijden. Ze zullen het feest ergens anders vieren, met grotendeels dezelfde mensen misschien, maar niet met mij. Ze voelen zich passanten in mijn huis, omstanders van mijn privéleven.
Dat vinden ze niet erg.
Nee, sterker nog, ze vinden het een goed verhaal.
Maar geen verhaal dat ze graag willen herhalen.

HENDRIK (42):

Hij speelt op het grote podium.
Zijn haar valt over zijn ogen. Zijn bril glijdt naar beneden op zijn neus.
Het zweet staat in zijn nette shirt.
En al deze mensen, al deze mensen hebben een ticket aangeschaft.
Het festival raakt niet meer weken van te voren uitverkocht, zoals vroeger, maar toch.
Voor mij en achter mij.
Links van me en rechts.
Mensen de ik nog nooit gezien heb.
Die wij allebei nog nooit hebben gezien.
Die staan hier gewoon.
En ze zijn net zo uitgelaten als ik.
Net zo blij.

Ik heb mijn schetsboek bij me.
Terwijl de zanger een klein, akoestisch nummer speelt leg ik het tegen de rug van mijn meisje.
Zij draait haar rug naar me toe en ik schrijf, overdwars, over twee lege pagina’s, zijn naam.
De ene helft van de ‘o’ links en de andere rechts, precies over het midden.

Als de solo afgelopen is en alle bandleden het podium weer oplopen houd ik het met deze pagina open omhoog, zodat hij het vanaf het podium kan zien.
‘JOS’.

Meer weten over de blue mondays? Of over de Regiesessie? Dat kan!

Reacties

Geen reacties..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*